2/12/2012 01:34:00 μμ | Posted by Ramnousia |

Πότε θα ξυπνήσουμε;

Οι μέρες να μεγαλώσουν προσπαθούν, μια χροιά από άνοιξη κι Ελπίδα να φέρουν, μα ανήμπορες μοιάζουν μπροστά την καταχνιά και το σκοτάδι, που από παντού τις ψυχές μας κυκλώνει.

Μες τον κυκεώνα της Προδοσίας του Ψεύδους και της Ύβρης, κι η Φύση η ίδια και της Ελλάδας η Ουσία, να κλονίζεται μοιάζει.

Καθώς από την Ψυχή των παιδιών της το Σθένος της αντλεί, κι εκείνα είναι κλονισμένα. Δηλητηριασμένα από τα γεννοφάσκια τους με της προπαγάνδας, της διαστρέβλωσης, του ωχ αδερφισμού, της λήθης το νερό. Εκείνο που οι βρικόλακες, οι οποίοι τη ζωής να ρουφήξουν προσπαθούν, που έχουν υποδυθεί το μανδύα των «εθνοσωτήριων ηγετών» μας και μες της Δημοκρατίας το λίκνο, το Άνδρο τους εγκατέστησαν, απλόχερα σκορπάνε μολύνοντας του μυαλού μας τα μονοπάτια.

Εκείνο που να μας κάμει να ξεχάσουμε ‘θε, και που μοιάζει να το ‘χει καταφέρει. Κι έτσι το Φως να μας έβρει δεν μπορεί.

Μια κι εκείνο, του σκότους ο αντίποδας, δεν έρχεται με το ζόρι. Να το ζητήσουμε χρειάζεται!

Για να γίνει όμως αυτό να θυμηθούμε θα χρειαστεί..

Όπως και τώρα, στην πιο δύσκολη την ώρα, που γονατισμένοι πια από της προπαγάνδας τους τα ψεύδη, ετοιμαζόμαστε στο δρόμο να βρεθούμε, κι ας μας λένε πολλοί, πως πάλι τίποτα ν’ αλλάξει δεν μπορεί.

Σ’ αυτό το Τώρα, εδώ που παίζονται πολλά αν όχι όλα, είναι απαραίτητο.

Να Θυμηθούμε..

Κι εδώ και αλλού, το τι έγινε, και τι να συμβεί θα μπορούσε..

Κατιτίς να που το σκοτάδι θα φωτίσει, σαν το παρακάτω τραγούδι, που μια Α-λήθεια δείχνει..

«Η καρδιά μου έχει σφιχτεί,

Ώστε να μπορεί να επιβιώσει,

Ζώντας έτσι μπορώ να σώσω το τομάρι μου,

Που είναι το μόνο που μου έχει απομείνει,

Η Ψυχή μου σπαταλιέται,

Μη σκέφτεσαι, μη διαμαρτύρεσαι,

Μην προσπαθείς καν, μην ανακατεύεσαι,

Τέλος πάντων τίποτα δεν έχει νόημα,

Οι ζωές μας είναι προκαθορισμένες,

Σ’ αυτήν την αποκαλυπτική κωμωδία,

Κατευθυνόμαστε όλοι στο σφαγείο,

Δεν μας εξολοθρεύουν πια όπως παλιά,

Τώρα μας λένε να εξαφανιστούμε!

Ρωτώντας χωρίς να υπάρχουν απαντήσεις,

Διαμαρτυρόμενοι χωρίς να ησυχάζει κανείς,

Εξημερωμένοι, εξουδετερωμένοι, παραλυμένοι,

Πότε θα ξυπνήσουμε;

Δεν υπάρχει δουλειά,

Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια έχει πεθάνει,

Όλα κρέμονται από μια απειλή,

Ποια η διαφορά μεταξύ ζωντανού και νεκρού;

Αρνούμαι να κλείσω τώρα το στόμα μου,

Δεν είμαι εδώ για να διαδώσω άσχημα νέα,

Δεν έχουν νικήσει ακόμα, γι αυτό διάλεξε,

Έχεις αρχίδια ή όχι;

Είμαι ένα τίποτα γι αυτούς, αλλά θα με ακούσουν,

Φίλε δε φοβάμαι να πάω κόντρα στο ρεύμα,

Και ενθαρρύνω όλους αυτούς που παλεύουν,

Να ενωθούν μαζί μας, στον αγώνα μας,

Η καρδιά μου έχει σφιχτεί,

Ώστε να μπορεί να επιβιώσει,

Ζώντας έτσι μπορώ να σώσω το τομάρι μου,

Που είναι το μόνο που μου έχει απομείνει,

Αυτά είναι τα δεσμά στα οποία βρισκόμαστε,

Η Ψυχή μου είναι άδεια..

Θέλω ένα θαύμα για να Ξυπνήσουμε,

Θέλω ένα θαύμα για να τους κάνω όλους να ξεσηκωθούν,

Μην περιμένετε τίποτα από τη μοίρα,

Αυτό που χρειαζόμαστε, είναι να σειστεί η Γη!

Θα μιλήσω, θα δράσω, δεν πρόκειται να σταματήσω,

Οι στίχοι μου θα διεισδύσουν στην ψυχή σου,

Κι αν μπουν στη λάθος τρύπα,

Φίλε βάλε βαζελίνη,

Η καρδιά μου έχει σφιχτεί,

Ώστε να μπορεί να επιβιώσει,

Ζώντας έτσι μπορώ να σώσω το τομάρι μου,

Που είναι το μόνο που μου έχει απομείνει,

Αυτά είναι τα δεσμά στα οποία βρισκόμαστε,

Η Ψυχή μου είναι άδεια..»

Ένα τραγούδι λοιπόν που σήμερα μοιάζει να ‘χει γραφτεί, που την κατάσταση, την καταχνιά που μας περιβάλλει, περιγράφει.

Μόνο που είναι από ενθύμηση φερμένο.. Σαν την ενθύμηση που η ψυχή μας λαχταρά..

Να μας δείξει ότι όλα είναι δυνατά, ότι κι αν οι «κρατούντες» εναντίον μας ξαμολήσουν,

Πώς να νικηθούν μπορούνε,

Και πως σαν ενωμένοι είμαστε μπορούμε!